ผ่าน : เล่าเรื่องราวที่ 'ผ่าน' มา

          แล้วเช้านี้ผมก็ลุกขึ้นมาดูโทรศัพท์ตัวเองตอน 7 โมง 57 นาที...ให้ตายสิ! ไม่เห็นจะมีเบอร์ไอ้ชุโทรเข้ามาเลยสักสาย

          “ไอ้ชุ! ไอ้เวร! มึงนอนอยู่ใช่ไหม ไหนมึงบอกว่าจะโทรมาปลุกกูไง นอนสบายเชียวนะมึง ไม่รับผิดชอบกูเลย” ผมโทรไปต่อว่าหลังจากที่มันงัวเงียมารับสาย

          “เรียนเหี้ยอะไร นี่มันแปดโมงครึ่งเข้าไปแล้ว ไอ้นี่...”“

          ผมก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ถ้าไอ้ชุมันไม่พูดขึ้นมาวันนี้ผมคงได้เสียเงินสามร้อยบาทให้พวกหัวปิงปองแหงๆ เงินกินข้าวยังจะไม่ค่อยมีเลยคร้าบ...มาดักจับตอนสิ้นเดือน ช่างเป็นความคิดที่ดีเสียนี่กระไร

          “แล้วมึงมีหมวกกันน็อคให้กูยืมสักใบไหมวะ” ผมถามปลายสายที่ยังคงพูดรัวด้วยความงัวเงีย

          “มี...แต่มึงแวะมาเอาที่หอกูเองนะ นี่กูต้องรับผิดชอบตื่นมาตอนเช้าเพราะไม่ยอมโทรไปปลุกมึงใช่ไหมเนี่ย”

          ผมอยากรู้ว่ามันจะบ่นอะไรนักหนา ไม่ว่ามันจะต้องปลุกผมหรือไม่โทรปลุกผมก็ต้องไปยืมหมวกกันน็อคมันที่หออยู่แล้ว แต่ผมรู้...ว่าไอ้ชุมันก็ทำเป็นบ่นไปอย่างนั้นเอง สงสัยเมียนอนอยู่ข้างๆ แน่นอน มันถึงได้ทำมาเป็นกร่างดีนักกับเพื่อนกับฝูง

          ผมขี่มอเตอร์ไซค์แวะเข้าไปยืมหมวกกันน็อคจากไอ้ชุที่หอมัน แน่นอนว่าการคาดเดาของผมไม่เคยผิดพลาด ว่ามันนอนอยู่กับเมียจริงๆ เพราะแทนที่มันจะถือลงมาให้ผม มันกลับบอกให้ผมขึ้นไปเอาเองที่ห้องมัน ดีจริงๆ...เพื่อนรัก!

          มันลืมไปแล้วใช่ไหมว่าผมรีบ มันคงลืมไปแล้วว่าผมกลัวไปเรียนไม่ทัน แต่ผมก็กลัวเจอด่านตำรวจด้วยเหมือนกัน

          ผมขี่รถออกจากหอไอ้ชุเพื่อมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย ขณะที่รถกำลังแล่นไปตามทางที่ทอดยาว สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้ามากมายที่ยังปิดอยู่เป็นส่วนใหญ่ เนื่องจากยังเป็นเวลาที่เช้าอยู่

          ผมลืมไปเสียสนิทว่าผมยังไม่ได้ทำใบขับขี่

          คิดได้ดังนั้นผมก็จอดรถที่ข้างทางทันที สายตาของผมเริ่มเห็นคนที่ขี่รถมา ไม่ได้ใส่หมวกกันน็อคจอดรถและเลี้ยวกลับไปหลายคันแล้ว แน่นอน...ข้างหน้าต้องเป็นด่านตรวจจับหมวกกันน็อค

          ผมเลี้ยวรถกลับตามคันอื่นไป และแล้ว...ผมก็ขี่รถไปอย่างไม่มีจุดหมาย ตอนนี้สมองมันตันไปหมด คิดไม่ออกเลย

          ขณะนี้เวลาเก้าโมงสี่สิบห้านาที...

          เวลาสิบโมงสามนาที...ผมขี่รถกลับหอ

          ผมกลัวอาจารย์จะเช็คชื่อเสียจริงๆ ถ้าผมขาดคาบนี้ไปแล้ว ก็เหลืออีกแค่เพียงคาบเดียวเท่านั้น และผมจะไม่มีสิทธิ์ขาดเรียนวิชานี้ได้อีก ว่าแล้วผมก็กดเบอร์โทรหาไอ้ไม้

          “ไม้...มึงได้ไปเรียนรึเปล่าวะ” ผมกรอกเสียงไปตามสาย เมื่ออีกฝ่ายกดรับแล้ว

          “เดี๋ยวกูไปทำใบขับขี่ก่อน”

          ผมกลับหอมาเตรียมเอกสารแล้วรีบกลับไปที่กรมการขนส่ง โชคดีที่วันนี้คนไม่ค่อยเยอะเท่าไรนัก ผมจึงสอบใบขับขี่เสร็จในเวลาอันรวดเร็ว

          สิบเอ็ดโมงสิบแปดนาที...ผมไปหาไอ้ไม้ที่หอ

          งานเข้าผมแล้วสิครับทีนี้ พรุ่งนี้เรียนตอนแปดโมงเช้าอีกแล้ว นี่ผมจะหนีด่านตำรวจไม่พ้นเลยใช่ไหมเนี่ย ก็ดีที่ผมมีใบขับขี่เป็นของตนเองแล้ว แต่การเป็นปฏิปักษ์กันมานานทำให้ผมรู้สึกไม่อยากเจออยู่ดี

          ถ้าได้เจอ ก็ต้องจอด

          ไม่ว่าจะรีบแค่ไหนผมก็ไม่ลืมหยิบใบขับขี่ใส่ไว้ในกระเป๋าสตางค์ และ...หมวกกันน็อค ที่ยังไม่ได้เอาไปคืนไอ้ชุ

          ยืมอีกวันนะเพื่อน!

          ผมขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่งเพื่อไปมหาวิทยาลัย เส้นทางเดิมที่ผมจะต้องคอยระแวดระวังอยู่ตลอดเวลาว่าทางข้างหน้าจะมีนายหัวปิงปองเดินเพ่นพ่านอยู่หรือไม่ ไม่มี!

          วันนี้แปลกจริง ทำไมทางสะดวกเช่นนี้ และวันนี้ผมก็ไม่ต้องไปเรียนสายเหมือนเช่นทุกวัน ผมยิ้มระรื่นเดินเข้าตึกคณะจนเพื่อนหลายคนผิดสังเกต ผมไม่ลืมที่จะเช็คชื่อให้ไอ้ไม้ด้วยอารมณ์ที่ดีกว่าทุกวัน

          เวลาบ่ายโมงเจ็ดนาที ผมเดินออกมาจากร้านอาหารตามสั่งร้านประจำกับเพื่อนๆ แล้วก็แยกย้ายกันกลับหอเพื่อจัดการงานที่ยังค้างอยู่

          “ไอ้โก้...วันนี้ไปกินเหล้ากับกูไหม” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยชวนผม

          ผมเอาสมุดใส่ไว้ที่ตะกร้าหน้ารถ แต่ความผิดแปลกอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมต้องยืนนิ่งเพื่อสำรวจสิ่งที่ดูแปลกไป

          หมวก...หมวกกันน็อคไอ้ชุหาย!

          ให้ตายเถอะ...เพียงแค่หมวกใบเก่าคร่ำคร่าใบหนึ่งก็ยังมีคนขโมยไปได้ นี่ผมต้องเสียเงินซื้อหมวกกันน็อคใช้ไอ้ชุมันใช่ไหมเนี่ย ไม่งั้นมันด่าผมยับ

          ผมขี่รถออกมาจากมหาวิทยาลัยด้วยความสบายใจ วันนี้ตอนเย็นกะว่าจะเข้าไปบอกไอ้ชุเรื่องหมวกแล้วจะพามันไปกินเหล้าด้วยกันเป็นการไถ่โทษ

          เวลาบ่ายโมงยี่สิบสองนาที...ผมขี่มอเตอร์ไซค์มาตามทาง

          “จอดรถก่อนครับ จอดก่อนๆ...”

          ผมแทบอยากจะดำดินได้เหมือนพวกขอมในวินาทีนั้น ทำไมวันนี้สายตาของผมพลาดไปได้ ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่เห็นหมวกขาวๆ เดินเพ่นพ่านอยู่ในมุมใดมุมหนึ่งของข้างทาง แล้วเขาโผล่มาจากไหน?

          การตั้งด่านตรวจควรตั้งให้มองเห็นในระยะ 15 เมตร แต่ทำไมใกล้ไม่ถึงเมตรแล้วผมถึงเพิ่งเห็นล่ะเนี่ย...ผมไม่เข้าใจเอาเสียเลย

          “ขอดูใบขับขี่ด้วยครับ...” ผมยื่นบัตรให้เจ้าหน้าที่จอมเนี้ยบ “ค่าปรับทั้งหมด 200 บาทครับ จะจ่ายเลยไหม”

          นั่น...มีบริการตั้งโต๊ะจ่ายค่าปรับถึงที่ บริการประชาชนอย่างดีเชียวนะครับตำรวจไทย!